قبلنا وقتی فیلم های تاریخی مربوط به کشورمون رو میدیدم 

نصف کار میدیدم یعنی طاقت نمی اوردم که ببینم 

و شاهد اتفاقاتی باشم که کشورم رو به عقب رونده 

اما چند وقتیه به این نتیجه رسیدم 

این نگاه نکردن یک نوع فرار از واقعیت هست 

درسته آزارم میده 

و هنوز اون آزار هست 

اما با خودم گفتم 

چه نتیجه ای از این وقایع تلخ می تونم بگیرم 

تویه همه این وقایع تلخ تاریخی 

رد پای یک و یا چندین چیز به چشم می خوره 

مهمترینش این هستش که عدم آگاهی عوام نقش عمده ای در رخ دادن وقایع داشته 

و این وظیفه خطیر روشنفکران رو بیشتر از قبل گوشزد می کنه 

در پست بعدیم می خواهم به نقش حاکمان هم بپردازم