هرچند سالهاست که طرفدار تیم ملی ایتالیا هستم.
و یا حتی در سال 2006 وقتی ایتالیا دو بر صفر آلمان رو برد و به فینال رفت اینقد خوشحال شدم
بالا و پایین پریدم که بابا از دستم شاکی شد.
و این خوشحالی خیلی از خوشحالیم بود که ایران رفت جام جهانی.
وقتی هم تو فینال فرانسه رو برد و قهرمان جهان شد شیرینی خاصی برام داشت !!!
اما منطقن باید طرفدار تیم کشورم باشم تا کشور دیگری !!!!
مردمان اون کشور اگه بدونن که ماها طرفدار تیم کشورشون هستیم
با تعجب نگاهمون می کنن و ما ها مثه شهروندان درجه چندمشون هستیم .
البته میشه این هیجان رو به پای این گذاشت که با تیم فوتبال خودمون بهش نرسیدم .
و شاید گفت که این خصوصیت مختص کشورهای جهان سوم باشه !!!
پ ن : این تیم ایتالیا رو خیلی تحسین کردم تا حالا اینقد هجومی ندیده بودمش
و پراندلی واقعا تیم خوبی ساخته بود .
پ ن 2: بازم نبودم یه مدت نسبتا طولانی به قول قوچ متعادل نبودم بعضی موقعه ها
اصن حس نوشتن نیست یه جورایی فیسبوک دوای این حس بود
که راحت مطالب دیگران رو کپی پیست می کردم
بعدا نوشت :
مليت من ايتاليايىه اما غنايى هستم، والدينم منو رها كردن اما توسط دو فرشته به فرزند خواندگى گرفته شدم. من هر روز از نژادپرستى رنج ميكشم. من اولين سياه پوستى هستم كه پيراهن تيم ملى ايتاليا رو پوشيده. من پرخاشگر نيستم بلكه تجربيات زندگيم باعث شده متفاوت از سايرين رفتار كنم، پس قبل از اينكه ازم انتقاد كنى سعى كن بيشتر راجع به من بدونى
اینو بالوتلی داخل توییترش گذاشته (یه جورایی بی ربط به پستم بود اما بد نیست بخونیدش این نژاد پرستی هم داستانیه واسه خودش)
قصه گفتن خيلی هم سخت نيست...