میزگرد

آدما وقتی بزرگ میشن آرزو ها و جاه طلبی هاشون کوچک میشه ...
وقتی در دوران کودکی یا جوانی هستیم دوست داریم
  به تمام آرزوهامون برسیم مثلا به شدت پولدار شیم یا سری تو سرا وا کنیم و خیلی چیزای دیگه ...
اما بعد از مدتی که به آرزوهامون نمی رسیم یا به بعضی هاش میرسیم
(یا ممکنه در بهترین حالت به همه اش برسیم )
می بینیم بهترین آرزوی اینکه آرامش داشته باشیم
و توی این آرامش
 کسی ما رو دوست داشته باشه
و بالطبع ما هم کسی رو دوست داشته باشیم
و این میشه خوشبختی واقعی
اگه زندگی خودمون رو یه فیلم فرض کنیم
و از اول به آخر دوره اش کنیم
از اینکه اتفاقات عجیب غریب توش بیفته
 بیزار شیم و دوست داریم  یه فیلم بدون فراز و نشیب باشه
و یا اتفاقاتاش یه جوری باشه که زیاد آزرده نشیم
و این با اون فیلم هایی که می بینیم و دوستشون داریم متفاوته
و اگر  کسی این فیلم رو  ببینه ممکنه براش خسته کننده باشه
اما واسه خودمون جالبه و دوسش داریم
الان یاد فیلم
Before Sunrise & Before Sunset
افتادم که ازش بعنوان بهترین فیلم رومانتیک یاد میشه .
و اگه اینجوری باشه ازش خیلی لذت می بریم
چندسال پیش تو کلاس زبان استادمون یه موضوع داد تا براش یه لکچر بنویسم و
گفته آیا عشق همه چیز است خیلیا گفتن آره و خیلیا گفتن نه .
اونموقعه من یه جمله از شریعتی یادم بود که میگفت دوست داشتن از عشق برتر است
چون دوست داشتن یه مرحله از عشق بالاتره
اون جمله به مذاقم خوش اومده بود  و من تو لکچرم اونو نوشتم .