میزگرد

جنگ در نهايت يعني آدم‮کشي مجاز. وقتي آدمايي که راس کارن، گير مي‮کنن و ديگه نمي‮دونن چه سياستي رو پياده کنن و مشکلات اقتصادي رو چه جوري حل کنن، از پشت پستو عروسک ميهن‮پرستي رو در مي‮آرن. کفش و کلاهش هم مي‮کنن تا مترسک‮شون جورِ جور شه: آخه مترسک ميهن‮پرستي يه پاپوش به اسم دشمن خوني و يه سرپوش به اسم شهامت‮طلبي لازم داره. معلومم هست که بعدش همه‮شون مي‮گن راهشون راه حقه و پاي خداهاشونو مي‮کشن وسط. آخر سر هم اين پدرا و مادرا و بچه‮هاي از دنيا بي‮خبرن که بايست تاوان جنگ رو بدن. جناب آقاي ارتشبد هفت تا مدال و يه ملک اربابي مي‮گيره، اون‮وقت بازمانده‮هاي بي‮نواي کشته‮ها اگه سه مارک ماهونه‮اي که بابت از دست دادن باباشون مي‮گيرن نباشه، کارشون ساخته‮س نقل از کتاب: بعضي‮ها هيچ‮وقت نمي‮فهمن – نشرافراز