میزگرد

توی صحنۀ غریب زندگی هممون در نقش یه بازیگریم
با همیم تو بازیهای روزگار از درون هم ولی بی خبریم
هممون پشت نگاه صورتک
همیشه از صبح تا شب قایم می شیم
واسه پنهون کردن گریه هامون
روی قلب و روحمون خط می کشیم
بهتر به قلبامون دروغ نگیم زندگی هر طور که باشه میگذره
منو تو مسافریم تو این روزا مثل خورشید تو نگاه پنجره
توی پشت صحنۀ دنیای ما خوبی و بدی میمونه یادگار
زندگی برای ما یه خاطره است از تمام قصه های روزگار

توی پشت صحنۀ دنیای ما خوبی و بدی میمونه یادگار
زندگی برای ما یه خاطره است از تمام قصه های روزگار

 

همین جوری !!!

جنگ در نهايت يعني آدم‮کشي مجاز. وقتي آدمايي که راس کارن، گير مي‮کنن و ديگه نمي‮دونن چه سياستي رو پياده کنن و مشکلات اقتصادي رو چه جوري حل کنن، از پشت پستو عروسک ميهن‮پرستي رو در مي‮آرن. کفش و کلاهش هم مي‮کنن تا مترسک‮شون جورِ جور شه: آخه مترسک ميهن‮پرستي يه پاپوش به اسم دشمن خوني و يه سرپوش به اسم شهامت‮طلبي لازم داره. معلومم هست که بعدش همه‮شون مي‮گن راهشون راه حقه و پاي خداهاشونو مي‮کشن وسط. آخر سر هم اين پدرا و مادرا و بچه‮هاي از دنيا بي‮خبرن که بايست تاوان جنگ رو بدن. جناب آقاي ارتشبد هفت تا مدال و يه ملک اربابي مي‮گيره، اون‮وقت بازمانده‮هاي بي‮نواي کشته‮ها اگه سه مارک ماهونه‮اي که بابت از دست دادن باباشون مي‮گيرن نباشه، کارشون ساخته‮س نقل از کتاب: بعضي‮ها هيچ‮وقت نمي‮فهمن – نشرافراز