میزگرد

زندگی صحنه ی زیبای هنرمندی ماست

                             هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود

صحنه پیوسته به جاست

                              ای خوش آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

آنچه که ما از زندگی می خواهیم، خوشبختی است۰۰۰

اين ابشار خيالات را بدست دريا بسپار تا بدست هيچ نا اهلي نرسد

يه قصه قديمي يه قصه گوي خسته

وقتي بابا نداري نوشتنش رو تخته

{چه سخته ... چه سخته ...}

واي بابا ندارم بابام چشماشو بسته

بابا چشماتو وا كن ببين قلبم شكسته

{چه سخته ... چه سخته ... نوشتنِ بابا رو تخته ... }

خدا بابام نمرده بابا اهل نَبرده

يه گوشه اي مي ميرم اگه كه بر نگرده

بابا چشماتو وا كن بابا منو نگاه كن

ببين دلم شكسته بابا لباتو وا كن

بابا منو صدا كن بابا لباتو وا كن

بابا منو نگاه كن بابا چشماتو وا كن

آب - بابا چه سخته نوشتنش رو تخته ... وقتي بابا نداري گفتنش هم چه سخته ...
آب - بابا خدا حافظ ...
رفتي باباي خوبم ...  مي خوام برم رو خورشيد عكس تو رو بكوبم
آب - بابا چه سخته  وقتي بابا نداري

يه قصه قديمي يه قصه گوي خسته
وقتي بابا نداري نوشتنش رو تخته
{چه سخته ... چه سخته ... چه سخته ...}

مهستی شاهرخی، روزنامه‌نگار و داستان‌نویس، در سپتامبر ۱۹۵۶ در ملایر به دنیا آمده است. او تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در تهران گذرانید و در سال ۱۹۸۰ از دانشکده هنرهای زیبای تهران در رشته‌ی هنرهای تئاتری فارغ التحصیل شد. در پاییز ۱۹۸۴ به فرانسه مهاجرت کرد و در پاریس به تحصیلات خود در رشته‌ی ادبیات تطبیقی در دانشگاه سوربن ادامه داد. رمان "شالی به درازای جاده ابریشم" او که از سوی نشر باران به چاپ رسیده، با استقبال خوانندگان بسیاری روبرو شده است. "شبان نیکو"، یکی دیگر از آثار اوست که مجموعه‌ی هفت داستان را در بر می‌گیرد.

آبجو، پیتزا، بال مرغ پخته: اینها خیلی خوشمزه هستند، اما چند ساعت بعد از خوردنشان احساس می کنید سینه تان می سوزد و دهانتان ترش مزه می شود.

بستگي داره تو دستاي کي باشه!